kijk eens

Het meisje had ze altijd gezien, overal. De lichtjes. Ze dansten om haar heen. Gonsden om mensen en dieren als een aura. Rond elk blad aan elke boom. Alsof ze zeiden: ‘Kijk eens, hoe echt’. De lichtjes lieten alles glanzen, tilden het op. Later pas, toen het meisje een vrouw geworden was, zag ze de…
Lees meer

vast

Hij boort zijn blik diep in haar ogen. Houdt hem vast als loden kogels in de loper van een geweer, zijn vinger op de trekker. Hij beweegt langzaam. Verkleint de meters tussen hun buiken tot een dun laagje dansende lucht. Pakt haar adem. Snijdt hem af. Het stuk dat in zijn handen hangt, warm en…
Lees meer

code inkt

Ik sla de deur open. Het dikke karton beweegt soepel tussen mijn vingers. Zachtjes valt ze achter mij in het slot. Een papieren stilte. Nee, dikker. Een stilte van stevig perkament. Van zwaar handgeschept papier. Mijn schoenen heb ik buiten laten staan. Op dikke wollen sokken stap ik verder. De eerste woorden komen me vriendelijk…
Lees meer

rubberlaarzen

De dag sleurt zichzelf door schrale straten. Hij zijn lijf naar bomen waar hij geen bos in ziet. Tragiek draagt moddergroene rubberlaarzen. Onder een donker bladerdak wordt hij omsingeld door dat wat was. Vergeelde glorie. Verdorde bladen van een boek dat hij nooit uitgelezen heeft. Overrijpe appels die door niemand geplukt werden. Ze zinken in…
Lees meer