oogst

De oude vrouw laat zich zakken op de stoel bij het donkere raam. Nee, ‘oud’ is niet het juiste woord. Het is een vrouw die al veel jaren heeft verzameld. Ze slaat het dikke boek op haar schoot open. De oogstmaan hangt warm en vol tussen roestkleurige wolkenslierten. Het was een rijke oogst, denkt ze. Talrijke spiegels geplukt. Lachende monden, warme tranen. En een hart. Haar blik…
Lees meer

maskers

Het is tijd, denkt ze. Ze haalt de elastiekjes achter haar oren uit en hangt het stoffen mondmasker niet om haar pols. Ze frommelt het op en propt het in haar broekzak. Haar ware gelaat voelt eindelijk lucht. Hij is zacht. Fris en dartel als lente. Ze zuigt hem gretig naar binnen, tot diep in haar longen. Rondom…
Lees meer

stereo

Er hangt iets in de lucht. Uit de reuzenspar van de buren klinkt al dagenlang paniek. De spreeuwen schreeuwen alsof het leven ervan afhangt. Geen lieflijk lied, geen gezellig nestelen in deze lente die plots op zomer lijkt. Gillend golven ze op warme wind. Krijsend strijken ze neer en klauwen ze zich vast aan de takken van de…
Lees meer

ballen

Ze staart naar haar handen aan het einde van haar armen. Er ligt niets in. Langzaam slaat ze haar ogen op naar de hemel. Helemaal leeg. Met haar rug tegen de muur laat ze zich traag naar de grond zakken. Alle ballen die ze in de lucht probeerde te houden, rollen om haar heen. Haar…
Lees meer

flamingo

Op één been wil ze door het leven, huppelend. Dansend. Elke dag sprongetjes maken. De lucht vol gaten springen. Met lichte tred door het leven zweven, alsof ze elk moment kan opstijgen. In afwachting van dat éénbenige leven, probeert ze zich staande te houden op twee ongelijke benen. Van kindsbeen af op achterstand. Struikelend over…
Lees meer

saharazand

Het prikt in haar neus. Ont-kleurt haar haren dof. Als saharazand legt het een mistige filter voor haar ogen. Als ze haar lippen opent, zal ze de droogte proeven. Hele levens zullen tussen haar tanden knarsen. Dit stof is niet van mij, denkt ze. Het komt aanwaaien van werelddelen hiervandaan. Verpulvert mijn lucht en verduistert…
Lees meer

achterhoofd

Ze komt los. Los van de grond waar ze zo graag haar twee voeten stevig op neerpoot. Het afgeronde, rechthoekige raampje toont haar wat ze achterlaat. Kaarsrecht zit ze, vakkundig vastgesnoerd. Onder haar krimpen huizen en hun zorgen tot legoformaat. Uiteindelijk lossen ze op in witte mist waarboven alleen nog een eeuwige zon. Wat ze meeneemt…
Lees meer