oogst

De oude vrouw laat zich zakken op de stoel bij het donkere raam. Nee, ‘oud’ is niet het juiste woord. Het is een vrouw die al veel jaren heeft verzameld. Ze slaat het dikke boek op haar schoot open. De oogstmaan hangt warm en vol tussen roestkleurige wolkenslierten. Het was een rijke oogst, denkt ze. Talrijke spiegels geplukt. Lachende monden, warme tranen. En een hart. Haar blik…
Lees meer

maskers

Het is tijd, denkt ze. Ze haalt de elastiekjes achter haar oren uit en hangt het stoffen mondmasker niet om haar pols. Ze frommelt het op en propt het in haar broekzak. Haar ware gelaat voelt eindelijk lucht. Hij is zacht. Fris en dartel als lente. Ze zuigt hem gretig naar binnen, tot diep in haar longen. Rondom…
Lees meer

stereo

Er hangt iets in de lucht. Uit de reuzenspar van de buren klinkt al dagenlang paniek. De spreeuwen schreeuwen alsof het leven ervan afhangt. Geen lieflijk lied, geen gezellig nestelen in deze lente die plots op zomer lijkt. Gillend golven ze op warme wind. Krijsend strijken ze neer en klauwen ze zich vast aan de takken van de…
Lees meer

redder

Het gerinkel van de glazen scherven waarin ze uiteenviel, klonk als klingelende kralen. Elfenstof wolkte op. Zo brak ze: als een fee. Zelfs in haar ondergang zat iets van een sprookje. Toch brak ze. Zij, die stoffer en blik was voor iedereen die uit elkaar viel. Die anderen lijmde met het geduld van een zilversmid. Ik moet…
Lees meer

steen

De ezelin schurkte met de hoef van haar rechtervoorpoot over haar kop. Onhandig masseerde ze de stugge vacht tussen haar oren. Nu had ze het weer gedaan. Het was een fabel dat ezels zich geen twee keer aan dezelfde steen stootten. ‘Loop eromheen!’ klonk het luid uit het bos. Maar wat als er daar ook stenen liggen? dacht ze. Wat…
Lees meer

slakken

Ik kan dit niet meer aanhoren, denkt ze. Ze recht haar rug. De woorden die uit de mond tegenover haar komen, vallen voor haar neer op de grond. Ze raken haar niet meer. Langzaam leunt ze achterover. Ze kijkt naar de woorden. Eén na één landen ze met een vadsige pets op elkaar. Als dikke naaktslakken die in een emmer op een hoopje…
Lees meer

wintertenen

Ruw trekt ze een tweede paar wollen sokken over haar voeten. Verdorie toch, denkt ze. Het is nog maar net herfst, en ik heb al wintertenen. Het klinkt beschuldigend in haar hoofd. Alsof haar tenen er iets aan kunnen doen. Hardhandig masseert ze haar koude voeten. Mijn biologische klok loopt weer voor, denkt ze. In de zomer had ze…
Lees meer