Onder de houten tuintafel gaat de hond op zoek naar wolken voor de zon. Snuffelt aan benen, likt aan tenen, geeft zich over aan de koelte van terrastegels. Hij hoort ze lachen, daarboven. Hoort verhalen die onder een laagje stof te slapen lagen, wakker worden in nieuwe tijden. Stemmen liggen dieper intussen, net als groeven die hun weg zoeken in gezichten die toch voor altijd jong zullen zijn. Genen werden doorgegeven, liefde kwam en ging in verschillende volgorden. In de verte ronken vliegtuigen dat het vakantie is, dichtbij schreeuwt de zon van volop zomer. Nieuwe herinneringen hebben de geur van houtskool.

2 Reacties

  1. heerlijk om lezen gewoon. als ik mij geraakt voel, soms een stukje herkenning heb van mezelf. als ik lijk te ruiken wat ik lees, te zien, te voelen alsof ik zelf aanwezig ben …. dan is voor mij iets geslaagd. Heel even voelde ik me zelfs de hond. het besef dat erbij hoort : … dit is waar het leven om draait....
    • Petra Thomas
      Bedankt voor je mooie woorden, Rita!