cactus

Een rode druppel groeit op haar duim. Overtuigd van zijn eigen stekelige gelijk staat de cactus op de vensterbank. Ze heeft het nooit sympathieke planten gevonden. Is te zacht voor zo’n scherp karakter. Het lukt haar gewoon niet om niet geprikt te worden. Hoe ze ook haar best doet om haar vingers zo op de…
Lees meer

rups

Haar ogen zijn veel ouder dan haar jaren. Bruinige oogleden maken haar gezicht nog bleker dan het al is. Haar verdriet is van een soort dat donkerder is dan het diepste zwart van de zee. Als een dikke vette rups vreet het zich een weg naar binnen. Het stroperige, olieachtige spoor dat hij achterlaat, bezoedelt…
Lees meer

omarmen

Haar witte vingers krijgen weer kleur door de kop koffie in haar handen. Ze zakt wat dieper weg in de kerstboomgroene kussens. Ze gelooft in liefde. Rotsvast en ongefundeerd. Stekeblind en potdoof. Ze gelooft in liefde tegen beter weten in. Liefde wil van geen weten weten. Ze gelooft in de liefde van het kopje voor…
Lees meer

tante

Het werd dan toch nog herfst. Ergens in die herfst liet een boom een blad los. Ergens in die herfst werd een kamer gevuld met leegte. Is een klein leven opgehouden te bestaan. Een leven onder de kerktoren, en onder sterke vleugels. Een leven waarin zij sprak met haar ogen. En met de vele tonen…
Lees meer